نظریه مشورتی درباره نحوه اجرای مواد ۲۳۲ و ۲۳۳ قانون آیین دادرسی کیفری و تفاوت در پرونده‌های قاچاق

شماره نظریه: ۷/۱۴۰۴/۲۲۰

شماره پرونده: ۱۴۰۴-۲۵-۲۲۰

 تاریخ نظریه: ۱۴۰۴/۰۹/۲۹

 

سوال اول: نحوه اجرای مواد ۲۳۲ و ۲۳۳ ق.آ.د.ک مواد ۲۳۲ و ۲۳۳ ق.آ.د.ک

در فرایند اجرای احکام کیفری چگونه اعمال می‌شوند؟ آیا صدور دستور ضبط توسط دادستان الزامی است؟

 

پاسخ اداره کل حقوقی:

1- در صورت تخلف کفیل یا وثیقه‌گذار (مواد ۲۳۲ و صدر ۲۳۳):

اگر کفیل یا وثیقه‌گذار به تعهد خود (حاضر کردن متهم) عمل نکنند، برای جبران خسارت مدعی خصوصی از محل تأمین، صدور دستور ضبط توسط دادستان ضروری است.

 

2- در صورت عدم تخلف متهم (قسمت اخیر ماده ۲۳۳):

اگر متهم در موعد مقرر حاضر شود (تخلفی نباشد)، بحثی از ضبط وثیقه نیست.

اما اگر پس از صدور حکم قطعی، از تأمین رفع اثر نشده و مال موضوع وثیقه جزء مستثنیات دین نباشد، خسارت مدعی خصوصی مستقیماً از آن محل استیفا می‌شود

 

سوال دوم: تفاوت در پرونده‌های قاچاق کالا و ارز آیا در پرونده‌های قاچاق تفاوتی وجود دارد؟

 

 پاسخ اداره کل حقوقی:

اصل حاکم، مقررات عام قانون آیین دادرسی کیفری است (ماده ۵۱ قانون مبارزه با قاچاق).

ماده ۶۰ قانون مبارزه با قاچاق (۱۳۹۲): برای استیفای جزای نقدی از محل وثیقه متعلق به شخص محکوم‌علیه که پرداخت نکرده است، نیازی به دستور ضبط از دادستان نیست.

قانون اصلاح مبارزه با قاچاق (۱۴۰۰): امکان برداشت جزای نقدی/جریمه از محل وثیقه تودیع‌شده توسط متهم یا شخص دیگر وجود دارد.

وثیقه اشخاص ثالث: این امکان فقط برای وثایقی که پس از لازم‌الاجرا شدن قانون ۱۴۰۰ تودیع شده‌اند و به اطلاع واقف رسیده باشد، وجود دارد و نیازی به دستور ضبط دادستان نیست.

 نکته مهم مشترک: استیفای مبلغ از محل وثیقه مستلزم رعایت مقررات قانون اجرای احکام مدنی است و صدور اجراییه برای آن منتفی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *